Evet sevgilim seni affetmeyeceğim . Çünkü seni asla aldatmadım , dürüst davrandım . Ama sen bu kelimeleri bana söylemekten geri adım atmadın . Oysa sen beni aldattın , bunun kanıtı bir can ortada ve ben o canı çok sevsemde her baktığımda beni aldattığını hatırlamak zorunda kalıyorum . Ve tüm bunlara rağmen seni affettim , hayatımda kalmana izin verdim . Sana bu tarz kelimeler kullanmadım , sabretmeye ve hatta imkânsızda olsa beni aldattığını unutmaya çalıştım . Oğlunu sevdim kendi evladımdan ayırmadan hemde , ki ona her baktığımda bana hatırlattıklarına rağmen -küçücük bir çocuğun suçu yok - dedim bu şerefsizlikte .

   Bana söylediklerinden ve beni suçlamandan dolayı seni asla affetmeyeceğim . Seni beni aldattığın zaman terketmeliymişim asıl , affetmemeliymişim . Çünkü sen sadece bir ihtimale bu kadar laf söyledin . Ya ben senin bana yaşattığın gerçekle ne yapmalıydım ? Her gün , her gece , her dakika burun buruna olduğum , kendini asla unutturmayan o gerçekle ... Demekki seni asla affetmemeliymişim ben . Hayatında bir yerim olmadan , gelmeyeceğin günleri , geceleri senin yolunu bekleyerek yaşadım ; kırıldım , incindim, yıprandım . Ama senin hayatında hiçbir değişiklik olmadı ve beni anlamadın bile . Şimdi anladın mı acaba ? Sen bir ihtimalle bu kadar sarsılırken , benim senin gerçeğinle nasıl bir cehennemde yaşadığımı ? Sen bir ihtimali aklından çıkaramazken ,  ben  yaşattığın gerçeğe rağmen senin yanında kalmaya , seni sevmeye devam ettiğim için aptalmışım demekki .

   Artık anlamışsındır bana yaşattığın cehennem ateşinin sıcaklığını ama bende şunu anladım . Bizim bir yolumuz , ortak bir hayatımız yok , olamazda . Sen bana yaşattıklarını anlamadın , ama beni hiç bir suçum yokken suçlayabildin . İşte bu yüzden seninle devam edemeyiz . Artık yoruldum .